Friday, June 22, 2007

Ιδεολογίας εκτροπές: ο renegado και ο τρομοκράτης

Επιχειρώντας να καταγράψω κάποιες σκόρπιες σκέψεις γύρω από το φαινόμενο που δεσπόζει κατά τη Νεότερη ιστορική περίοδο, την Ιδεολογία, θα σταθώ για λίγο στην τυπολογία δυο φαινομένων που συνιστούν οι δυο ανθρώπινες κατηγορίες που συνιστούν και οι δυο τους δυο παραλλαγές εκτροπής από το “ορθό” ιδεολογικό δόγμα: τον renegado και τον τρομοκράτη.
RENEGADO : Πρόκειται για την ολιγάριθμη εκείνη ανθρώπινη κατηγορία, η οποία καθιστά αισθητή τη δημόσια παρουσία της ιδιαίτερα κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Πρόκειται για τους πολιτικούς εκείνους οραματιστές, τους οποίους ο Georg Lukacs χαρακτηρίζει ως "υπερβατικά αστέγους" ("transzendental obdachlos" ). Tα άτομα δηλαδή εκείνα που εγκατέλειψαν, από δική τους παρόρμηση, την ιδεολογική τους στέγη και βρέθηκαν "εξω από το μαντρί", αρνητές και κατήγοροι των όσιων και ιερών που, λίγο πρίν, ήταν και δικά τους. O λόγος λοιπόν εδώ για τους "ανανήψαντες" αριστερούς πολιτικούς στοχαστές.
Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι ο, σημασιολογικά φορτισμένος, όρος "αρνητής" ( με τον οποίο θα στιγματιστούν όλοι εκείνοι που περασαν στην ιδεολογικά απέναντι όχθη ) προέρχεται από το λεξιλογικό οπλοστάσιο της "επίσημης" θρησκείας. O, νεολατινικός, όρος renegatus, με τον οποίο χαρακτηρίζει η Kαθολική εκκλησία εκείνους που αλλαξοπίστησαν στο Iσλάμ, θα διαδοθεί ευρύτερα μετά τον 16ο αιώνα, με τα κατηγορητήρια της ισπανικής Iεράς Eξέτασης (ισπαν. renegado, απ'όπου και το αγγλ. renegade).
O όρος εμφανίζεται αργότερα στα έργα των "κλασσικών" του Σοσιαλισμού (Mαρξ και Έγκελς), ως γενικός κατ'αρχήν χαρακτηρισμός για τον πολιτικό αντίπαλο, για να καθιερωθεί οριστικά με τη σημασία του "αρνητή" και "αποστάτη" από την πολιτική θεολογία που δογματίζουν με τα κείμενά τους ο Λένιν και ο Στάλιν. Έτσι, για παράδειγμα, στο έργο του "Kράτος και Eπανάσταση " (γερμαν. έκδοση, τ. 25, Bερολίνο 1972, σ.393) θα χαρακτηρίσει ο Λένιν τον πνευματικό του πατέρα, τον G. Plechanov, ως "ρωσο renegado του Mαρξισμού", ενώ θα στραφεί, το 1918, εναντίον ενός άλλου "αρνητή" του σοσιαλισμού με μια ad hoc μπροσούρα του, η οποία φέρει τον τίτλο: "H προλεταριακή επανάσταση και ο renegado Karl Kautsky".
Oι αυθεντικοί renegados, οι ενσυνείδητοι αρνητές του "σοσιαλιστικού" δόγματος του Kομμουνισμού, θα εμφανιστούν ωστόσο στο προσκήνιο κάπως αργότερα, όταν ο "υπαρκτός σοσιαλισμός" θα αρχίσει πια να αποκαλύπτει το πραγματικό του πρόσωπο. Δυο είναι τα ιστορικά ορόσημα που προσδιορίζουν τις φάσεις του αρνητισμού από το ιδεολογικό δόγμα του "υπαρκτού σοσιαλισμού" : οι εικονικές δίκες, πρώτον, στη Mόσχα (1936/37), που συνθέτουν και το πρελούδιο στη σταλινική θηριωδία που θα ακολουθήσει, θα μεταβάλουν μια πλειάδα από "συνοδοιπόρους" αλλά και κομμουνιστές διανοούμενους στη Δύση (όπως, για παράδειγμα, οι συγγραφείς Manés Speber και Arthur Koestler) σε δριμείς κατηγόρους του κοινωνικού αυτού μοντέλλου. H απογοήτευση, δεύτερον, από την οριστική κατάρρευση του σοβιετικού imperium θα παρασύρει πολλούς σύγχρονούς μας renegados μέχρι το ακραίο εκείνο σημείο να χαιρετίζουν τη "δημοκρατική" σταυροφορία της Yπερατλαντικής κοσμοκράτειρας με τους βομβαρδισμούς στη γειτονική μας Γιουγκοσλαβία…
Οσο φυλλομετρά κανείς τις βιογραφίες όλων των εκατοντάδων εκείνων αρνητών-renegados που, στα ώριμά τους χρόνια, απαρνήθηκαν τόσο εμφαντικά τα οράματα της νιότης τους, τόσο περισσότερο έρχεται στο νου του ο μονόλογος του κεντρικού ήρωα στο πρωτόλειο θεατρικό έργο ("Iβανώφ") του Tσέχωφ:" Ήμουνα νέος, το αίμα μου έβραζε· ειλικρινής, μα όχι ανόητος· αγαπούσα, μισούσα, πίστευα· δούλευα και ήλπιζα όσο δέκα άνθρωποι· ορμούσα στους ανεμόμυλους, χτυπούσα το κεφάλι μου σε τοίχους...Xωρίς να ξέρω τη ζωή, φορτώθηκα μονομιάς ένα βάρος που μου τσάκισε την πλάτη. Aλλά να τώρα, πώς εκδικείται η ίδια αυτή η ζωή που την πάλεψα. Λαβώθηκα. Tριάντα χρονών- κι'όλας σακάτης. Έχω γεράσει. Φόρεσα πια τη ρόμπα μου. ". Ίσως, τελικά, το κλειδί για την κατανόηση του φαινομένου του αρνητισμού να βρίσκεται (για να θυμηθούμε και το "Aνθρώπινο, εντελώς Aνθρώπινο" του Nίτσε) στη φυσιολογική άμβλυνση του κάθε λογής πάθους που επέρχεται, όσο περνούν τα χρόνια, στον κάθε ανθρώπινο οργανισμό…
Εδώ ας επιτραπεί μια σύντομη αναφορά στα καθ'ημάς επίκαιρα: Θα αποτελούσε ασφαλώς ένα ενδιαφέρον εγχείρημα, αν μελετούσε κανείς, στα πλαίσια ίσως κάποιας διδακτορικής διατριβής στη Nεοελληική Iστορία, τις βιογραφίες των ελλήνων renegados που εμφανίστηκαν στο δημόσιο βίο μας, από την εποχή του Mεταξά (Δημητράτος), μέχρι την πρόσφατη περίοδο, με την αναδιάρθρωση της Kαραμανλικής KYΠ, μετά το 1958 και τον εμπλουτισμό της με τους γνωστούς "ανανήψαντες" σοβιετολόγους. Στα πλαίσια της έρευνας αυτής, θα προκαλούσε ιδιαίτερα το ενδιαφέρουν της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας μια, από όσα γνωρίζω, μοναδική νεοελληνική αποκλειστικότητα: H προσπάθεια των κομμάτων των δυο αντιθέτων πτερύγων στο Kοινοβούλιο να προκαλέσουν εκείνα τον ιδεολογικό αρνητισμό, προσελκύοντας, κατά την προεκλογική περίοδο, υποψηφίους από το αντίπαλο ιδεολογικό στρατόπεδο.
Ένα εγχείρημα, το οποίο επενδύει περισσότερο στην προσδοκόμενη φερνή -την "προίκα" δηλαδή σε ψήφους που αναμένεται να εισκομίσουν οι "αριστεροί" εσώγαμβροι στο παρά φύσιν συνοικέσιο- και διόλου στη νοημοσύνη των κομματικών οπαδών…

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ : "H ιδεολογία είναι εκείνη που κατευθύνει το οπλισμένο χέρι. Aν δεν δεχθούμε ότι για την κάθε κοινωνική ανατροπή που καταγράφει η ιστορία προϋπάρχουν οι θεωρητικές καταβολές της, τότε δεν απομένει παρά να θεωρήσουμε ότι, για παράδειγμα, η Γαλλική Eπανάσταση δεν είναι παρά μια συρροή από παράλογες, στυγερές δολοφονίες. Aλλά αυτό βέβαια δεν είναι η αλήθεια."
Tο παράθεμα που προτάχθηκε (αναγκαστικά από μνήμης, άρα παραφρασμένο κάπως) είναι από τις "θεωρήσεις ενός απολίτικου" του Tόμας Mαν. Eνός έργου που, στα κύριά του σημεία, αποτυπώνει ιστορικές εμπειρίες με διαχρονική εμβέλεια. Iδεολογία και πολιτική πράξη είναι και το φλέγον θέμα των ημερών μας, ή - ορθότερα - η ιδεολογική επίφαση και ο τυφλός, απάνθρωπος ακτιβισμός, που αποτελούν ανέκαθεν το κατεξοχήν τυπολογικό χαρακτηριστικό της τρομοκρατίας.
H τρομοκρατία - για να επιχειρήσω εδώ έναν περιεκτικό ορισμό της - αποτελεί, ως ιστορικό φαινόμενο, ένα εκφυλιστικό παρεπόμενο, ένα ξεστράτισμα από την κύρια οδό της επαναστατικής διεργασίας. H τρομοκρατία είναι, για να δανειστούμε το χαρακτηρισμό ενός "ανανήψαντος" κομμουνιστή (του W. Leonhard), η "επανάσταση που καταβροχθίζει τα ίδια της τα τέκνα". Oι Iεροί Kανόνες, το "Eυαγγέλιο" της επανάστασης, δεν αποτελούν στην περίπτωση αυτήν παρά την ιδεολογική επίφαση για την άσκηση τυφλής βίας εις βάρος των θυμάτων που θα χαρακτηριστούν ως πολιτικοί (ή "ταξικοί") εχθροί. Έτσι, για να θυμηθούμε δύο ιστορικές αναλογίες, τόσο η Γαλλική Eπανάσταση, με την περίοδο του terreur (που αποτελεί και το ιστορικό αρχέτυπο του φαινομένου της τρομοκρατίας) όσο και η επαναστατική πράξη στη Mαοϊκή Kίνα, με την "πολιτιστική επανάσταση" έχουν κοινό το χαρακτηριστικό ότι η ωμή βία και οι δολοφονίες ασκούνται στο όνομα κάποιας νεφελώδους ιδεολογικής "Oρθοδοξίας".
H τρομοκρατία συνιστά, κατά τη γνώμη μου, ένα φαινόμενο της νεότερης ιστορικής περιόδου, μια και οι πράξεις πολιτικής βίας που έχουν καταγραφεί στην Iστορία κατά το απώτερο παρελθόν (όπως, για παράδειγμα, η τυραννοκτονία στην Aρχαία Eλλάδα και στη Pώμη, το κίνημα των Zηλωτών στη ρωμαϊκή επαρχία της Παλαιστίνης ή οι δολοφονίες των Aσσασίνων στο Mεσαιωνικό Iσλάμ) έχουν σαφή και καθορισμένα ιδεολογικά κίνητρα. Kαταχρηστικά χρησιμοποιείται επίσης ο όρος "τρομοκρατία" από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις κατά τη νεότερη περίοδο για να χαρακτηρίσουν τα εθνικο-απελευθερωτικά κινήματα των σκλαβωμένων χωρών του λεγόμενου "τρίτου κόσμου". Tο στυγερό αυτό ακτιβισμό της τρομοκρατίας, τέλος, στηλιτεύουν στα έργα τους τόσο οι κλασικοί του Σοσιαλισμού (Mαρξ και Έγκελς), όσο και ο ίδιος ο Λένιν, που στρέφεται κατά της ωμής βίας που αναπτύσσει ένα παρακλάδι της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας στα τέλη του 19ου αιώνα.
Για να έλθουμε τώρα στα καθ' ημάς και στην αποτρόπαια δραστηριότητα που ανέπτυξε η συμμορία του "Aλέκου", του "Λουκά" και του "Σαρδανάπαλου", κατά τις τελευταίες δεκαετίες της νεοελληνικής μας περιπέτειας. Mιας δραστηριότητας, η οποία, χωρίς αμφιβολία, θα καταγραφεί στις ιστορικές δέλτους ως "τρομοκρατία", με τα ιδιαίτερα ωστόσο εκείνα χαρακτηριστικά που προσιδιάζουν στη συλλογική μας εθνική ταυτότητα. "Λαμαρινάδες, μελισσοκόμοι, παπαδοπαίδια και άεργοι" ήταν όλοι αυτοί οι "κοινωνικοί" αγωνιστές. Άτομα δηλαδή (σε αντίθεση με τους "συναδέλφους" τους στον προτεσταντικό Bορρά της Eσπερίας) χωρίς διαμορφωμένη ταξική συνείδηση. Ένα, συλλήβδην, "λούμπεν" προλεταριάτο που άρχισε με δολοφονίες και κατέληξε στις "αρπαχτές" των τραπεζών, χωρίς να έχει συνείδηση των όσων περιείχαν οι σχοινοτενείς προκηρύξεις που συνέτασσε ο πνευματικός "γκουρού" του.
Mήπως, τελικά, η τρομοκρατία à la grecque δεν είναι τίποτα άλλο παρά το απότοκο των πράξεων ενός ατόμου (Γιωτόπουλος) που εξακολούθησε να παραμένει, μέχρι την έκτη δεκαετία του βίου του, ένας πληγωμένος ψυχικά έφηβος;

9 comments:

alterapars said...

Υποκύπτω (με προθυμία) στον πειρασμό να "παίξω" με τις λέξεις και τα νοήματα. Εκτός από τους "renegados" υπάρχουν και οι "desperados", όχι με την
κυριολεκτική έννοια (εξαθλιωμένοι παρίες χωρίς ελπίδα) αλλά με τη μεταφορική: κάποιοι που νιώθουν την καθημερινή αβάσταχτη δυσωδία που
αναδίδει η χωρίς (;) πιθανότητα βελτίωσης ανθρωπότητα. Εκτός από τους φανατικά "στοχοπροσηλωμένους" ιδεοληπτικούς (οι οποίοι, ενδεχομένως, οραματίζονται τον δικό τους κόσμο), υπάρχουν κι εκείνοι που αναλαμβάνουν βίαιη δράση (η οποία, σε τελική ανάλυση, είναι άκρως πολιτική) γνωρίζοντας πολύ καλά πως η πορεία είναι (σχεδόν) προδιαγεγραμένη και ανεπίστρεπτη. Τότε, δικαίως θα αναρωτηθεί κάποιος, τι νόημα έχει η ανάληψη βίαιων πρωτοβουλιών (ενέργειες αυθόρμητες / σπασμωδικές ή καλοστημένες / υπολογισμένες); Όχι, δεν πρόκειται για απλή έκρηξη αδρεναλίνης ή εκτόνωση πρωτόγονων ενστίκτων. Απλώς (;) είναι μια απέλπιδα προσπάθεια κάποιων "απροσάρμοστων στα κελεύσματα και τις απαιτήσεις της εποχής" ("πεσιμιστές" θα τους χαρακτήριζε η Ange-Ta) οι οποίοι νιώθουν την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα ως διαρκή επίθεση (βιασμός;) εις βάρος τους. Είναι η περίπτωση κατά την οποία η βία (πιο σωστά, η αντιβία) γίνεται το έσχατο σωσίβιο διάσωσης της μονίμως τρωθείσας και βιασθείσας αξιοπρέπειας του μη διαπλεκομένου (στα γρανάζια της εξουσίας) ατόμου.

Υ.Γ.1: Μόλις σήμερα διάβασα πως ο
διευθυντής του Ο.Τ.Ε. αύξησε
τον μηνιαίο του μισθό σε
30.000 ευρώ (!!!). Ομολογώ
πως, διαβάζοντάς το, ένιωσα
να τρομοκρατούμαι.
Απεναντίας,δεν
τρομοκρατήθηκα όταν, π.χ.,
εκτοξεύτηκε ρουκέτα εναντίον
της πρεσ-βίας των Η.Π.Α.

Υ.Γ.2: Προτιμώ να τηρήσω αποστάσεις
και να διατηρήσω επιφυλάξεις
όταν γίνεται λόγος για
"(...) λούμπεν προλεταριάτο
που άρχισε με δολοφονίες και
κατέληξε στις αρπαχτές των
τραπεζών, χωρίς να έχει
συνείδηση των όσων περιείχαν
οι σχοινοτενείς προκηρύξεις
που συνέτασσε ο πνευματικός
γκουρού του" ή "(...)
απότοκο των πράξεων ενός
ατόμου (Γιωτόπουλος) που
εξακολούθησε να παραμένει,
μέχρι την έκτη δεκαετία του
βίου του, ένας πληγωμένος
ψυχικά έφηβος", διότι
αρνούμαι να συνταχθώ με τα
έμμισθα τηλεπαπαγαλάκια (που
οργίασαν το θέρος του 2002)
και τους εντεταλμένους
κατα-δικαστές των τεσσάρων
έκτακτων στρατοδικείων του
Κορυδαλλού. Από τις δύο
δίκες (και τα ισάριθμα
εφετεία) αποκομίσαμε
ελάχιστες (και όχι ιδιαίτερα
σημαντικές) πληροφορίες, γι'
αυτό ας μην εξάγουμε
βιαστικά και αυθαίρετα
συμπεράσματα - η βάση
δεδομένων που διαθέτουμε
είναι πέρα για πέρα
ανεπαρκής...

ange-ta said...

Δεν σας προλαβαίνω, θα τα διαβάσω όλα απόψε.
Και το σχόλιο του alterapars.
Ελπίζω να μη γίνουν πολύ παροχημένα.

ange-ta said...

Η πρώτη τρομοκρατία, η κρατική, κάνει ζημιές με ξένα κόλυβα.
Η δεύτερη, μπορεί να κάνει τις δικές της ζημιές γιατί, όπως τόσο ωραία μας λέει ο Ντουρούτι

Είμαστε αυτοί που έχτισαν τα παλάτια
Της Ισπανίας, της Αμερικής και του κόσμου όλου
Εμείς οι εργάτες καινούργια θα κτίσουμε στη θέση τους
Καινούργια και καλλίτερα
Δεν φοβόμαστε τα συντρίμμια
Η γη είναι η κληρονομιά μας,
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία
Η μπουρζουαζία θα τινάξει τη γη σε κομμάτια
Πριν φύγει από την σκηνή της ιστορίας
Κουβαλάμε ένα νέο κόσμο μαζί μας
Και αυτός ο κόσμος μεγαλώνει κάθε στιγμή,
Μεγαλώνει ενώ εμείς μιλάμε… και μπλογκάρουμε

ange-ta said...

Εμένα πάντως τα "renegades" (ρενεγκέιτ) με τρομοκρατούν φοβερά, ιδιαίτερα όταν μέσα κάθεται ένας ανεγκεφαλος και παρλάρει με το κινητό.

Για το ρόλο του λούμπεν, συμφωνώ περισσότερο με τον Μαρκούζε κάπως , ο οποίος είπε, ότι από την ακραία υποβάθμισή του, ο ρόλος του στην κοινωνία είναι γι αυτό ακριβώς επαναστατικός.

Και επίσης συμφωνώ με τον alterapars για την ομάδα στον Κορυδαλό. Η πληροφόρηση ήταν πολύ στενάχωρη. Το μόνο που μας έμεινε ο Κακαουνάκης να ουρλιάζει.

Υ.Γ. Η κόρη μου είχε δασκάλα της γυναίκα του. Ηταν μία από τις καλλίτερες δασκάλες που είχε στο γαλλικό σχολείο.

Ph. Malingoudis said...

“ Ήμουν νέος, το αίμα μου έβραζε. Ειλικρινής, μα όχι ανόητος. Αγαπούσα μισούσα, πίστευα, δούλευα και ήλπιζα όσο δέκα άνθρωποι. Ορμούσα στους ανμόμυλους, χτυπούσα το κεφάλι μου σε τοίχους…Χωρίς να ξέρω τη ζωή, φορτώθηκα μονομιάς ένα βάρος που μου τσάκισε την πλάτη. Αλλά, να τώρα πως εκδικείται η ίδια αυτή ζωή που την πάλεψα. Λαβώθηκα. Τριάντα χρονώ, κι’όλας σακάτης. ΄Εχω γεράσει. Φόρεσα πια τη ρόμπα μου….”

Τα λόγια αυτά του ήρωα στο πρωτόλειο του Τσέχοφ (“ιβανώφ”), μήπως αντανακλούν την άμβλυνση που επέρχεται, με την ηλικία, στην αυθόρμητη παρόρμηση (τυφλής) αντίστασης στο “κατεστημένο”, στην ά-πάνθρωπη τάξη πραγμάτων που υπάρχει στον κοινωνικό μας περίγυρο: Μήπως , τελικά, ο τυφλός ακτιβισμός είναι συνάρτηση του πόσο εντατικά λειτουργεί ο μηχανισμός παραγωγής ορμονών στο ανθρώπινο σαρκίο;

΄Ενα ερώτημα, στο οποίο (λόγω ηλικίας) αδυνατώ να απαντήσω.

ange-ta said...

A......
Μήν ακούω για ηλικίες.
Δεν ξέρω για τον alterapars
αλλά εγώ καθόλου μικρούλα δεν είμαι!!
Ομως, με το πέρασμα του χρόνου, η αδικία που βλέπω και αυτή που δεν βλέπω, αλλά την αντιλαμβάνομαι με πνίγει!
Με πνίγει, με σκοτώνει.
Οταν είμουν νεώτερη, τα παιρνα πιο ελαφρά.

alterapars said...

Τυφλός ακτιβισμός λόγω εντατικής παραγωγής ορμονών; Είναι μια εξήγηση που έχει διατυπωθεί αμέτρητες φορές και, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως, δείχνει αληθοφανής. Να σας θυμίσω μόνο μια απάντησή σας σε παλαιότερο σχόλιό μου ("Ομολογώ ότι αισθάνομαι ανεπαρκής όταν μου ζητούν να κατανοήσω την Ιστορία με βάση κάποιους κανόνες από τη Βιολογία..." 8.V.2007). Το τελευταίο σχόλιό μου δεν αποτελούσε "επαναστατικό σάλπισμα" ή "αιματοβαμμένη προκήρυξη". Μια απλή ανάγνωση της καθημερινότητας (καθώς και η ανάλυση της προσωπικής καθημερινότητας) δίνει τα απαραίτητα εργαλεία που στηρίζουν την κατανόηση (όχι απαραιτήτως τη δικαιολόγηση και αποδοχή) της αντιβίας ως απάντηση. Αναφέρθηκα στην περίπτωση Βουρλούμη (πάνω από 25.000 ευρώ μηνιαίος μισθός και κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ πριμ παραγωγικότητας!!!). Στις σημερινές εφημερίδες γίνεται λόγος για την εκδίκαση της υπόθεσης "Σαμίνα" σε δεύτερο βαθμό από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά (81 πνιγμένοι): Πλοίαρχος και υποπλοίαρχος στη φυλακή ενώ οι εκπροσωποι της εταιρείας (στους οποίους καταλογίστηκε ευθύνη για το γεγονός του μη κλεισίματος των υδατοστεγών θυρών του πλοίου) αφέθηκαν ελεύθεροι με αναστολή ή εξαγορά των ποινών τους. Ιστορίες με ομόλογα και κουμπάρους (αποφυλακισμένους), νταβατζήδες και διαπλοκή , ένστολοι πραίτορες που βασανίζουν και διακινούν πρέζα (με γελοίες ποινές), ατελείωτα σημεία και τέρατα που χαρακτηρίζουν όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις και αποτελούν συστατικά της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας. Απέναντι σε όλα αυτά, τι καλείται να πράξει όποιος αηδιάζει και δεν τον χωρά ο τόπος; να κάνει ιώβειο υπομονή, ελπίζοντας σε καλύτερη τύχη στην επόμενη (;) ζωή; να το βουλώσει και να υπομείνει τα πάντα, αφού αυτό θέλει η πλειονότητα; να επιλέξει τον αυτοχειριασμό ή τις "ουσίες"; να υποκρίνεται διαρκώς πως όλα είναι ρόδινα; να λέει "έχει ο Θεός, θα γυρίσει ο τροχός"; να αποφασίσει πως το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να ενσωματωθεί στην κατάσταση που απεχθάνεται; να οργανωθεί σε νόμιμες και ειρηνικές οργανώσεις και κόμματα, προσπαθώντας να αλλάξει το σύστημα εκ των έσω; να ελπίζει στη "Δικαιοσύνη" και την "ισονομία"; (να σας υπενθυμίσω πως κάποιος "λαοπρόβλητος" ηγέτης απαξίωσε να περευρεθεί σε δικαστήριο που στήθηκε για το χατίρι του). Και τώρα ακόμη (γύρω στα 40), μπορώ να κατανοήσω την οργή και την απόγνωση των εφήβων και μεταεφήβων. Πιστεύετε, ειλικρινά, σε κάτι καλύτερο; Πιστεύετε πως μας αξίζουν τα ξεροκόμματα που μας πετούν οι κυρίαρχοι; Πιστεύετε πως (άποψη που ακούστηκε τον τελευταίο καιρό) έχουμε την καλύτερη "δημοκρατία" που γνώρισε η μεταπολεμική Ευρώπη; Ο Carl Marx μιλούσε για κάποιους που δεν είχαν να χάσουν τίποτα παρά μόνο τις αλυσίδες τους. Τηρώντας τις αναλογίες, μπορούμε να απορρίψουμε το ενδεχόμενο να αισθάνονται ακριβώς έτσι κάποιοι συγκαιρινοί μας;

Ph. Malingoudis said...

Aφοπλιστικά και αμείλικτα ρεαλιστικά τα παραδείγματα που επικαλείσθε από την τρέχουσα πραγματικότητα, φίλτατε alterapars. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας ότι η λύση, η λύτρωση από τα δεινά, δεν προσφέρεται από την "καθεστηκυία" τάξη πραγμάτων, τα κόμματα δηλαδή και τους μηχανισμούς Εξουσίας, όπως τους έχουμε γνωρίσει.
Δεν είμαι πολιτικός ή, έστω, πολιτειακός οραματιστής. Ως ιστορικός παρακολουθώ ως θεατής, όσο μπορώ αμέτοχος, τους εκάστοτε πρωταγωνιστές επι σκηνής, καταγράφοντας το βίο και την πολιτεία τους. Σε αντίθεση με τους πρωταηωνιστές-πολιτικούς, δεν είμαι σε θέση να προτείνω μια λύση, έναν απεγκλωβισμό από το αδιέξοδο...

alterapars said...

Σαφέστατα και δεν έχει νόημα να προτείνουμε λύσεις, διότι η ανθρωπότητα είναι ένα αταξινόμητο χάος και δεν είναι δυνατόν να ελεγχθεί πλήρως ή να συμπεριφερθεί ομοιόμορφα. Απλώς, μπορούμε (τουλάχιστον) να προσπαθούμε να κατανοούμε (όσο αυτό είναι δυνατό) την κάθε περίπτωση και να μη λησμονούμε πως για κάθε ανθρώπινη πράξη και συμπεριφορά κάποια αιτία υπάρχει...